Akademia Pana Kleksa

 

Niezwykłym człowiekiem był Jan Brzechwa. Czytam właśnie biografię napisaną przez jego przyjaciół, „Akademia Pana Brzechwy”.

Pamiętam kiedy po raz pierwszy obejrzałam „Akademię Pana Kleksa”. Było to w podstawówce, cała szkoła szła na poranny seans do kina w Klubie Garnizonowym.

Po filmie byłam mocno i długo zainspirowana szkołą szalonego czarodzieja (nadal jestem?!). Marzyłam jedynie o tym aby być chłopcem i mieć imię zaczynające się na literę A (warunek przyjęcia do akademii). Chciałam wierzyć, że wtedy na pewno uda mi się odnaleźć to zaczarowane miejsce. 

Dziś myślę o tej magii, czym ona jest? Patrze na dziecko, którym byłam, patrzę na dzieci i szkołę wtedy.  Zastanawiam się co mnie tak uwiodło (uwodzi) w tym filmie, książce? 

Pierwszą rzeczą jest na pewno kunszt pisarski Jana Brzechwy, ale zaglądając głębiej pod kołdrę wspomnień…

Przypominam sobie szkołę podstawową, klimat, nauczycieli…

Co za dramat!

Pani od historii tępym, jednostajnym głosem recytowała historyczne fakty, Pani od polskiego patrząc w okno opowiadała coś o utworach kogoś tam, Matematyczka pisząc liczby na tablicy coś do nich mówiła, a później kazała to przepisać. 

Najbardziej jednak zapamiętałam starszą Panią od geografii. Za każdym razem kiedy dowiedziała się, że ktoś uciekł z jej lekcji albo nie odrobił zadania domowego dostawał na środku klasy w twarz.  

Nauczycieli i uczniów łączyła jedna i jedyna rzecz wszyscy byli w szkole bo musieli. Oddychaliśmy niechęcią, nudą, frustracją. 

Zero inspiracji, entuzjazmu, radości, każdy chciał po prostu przetrwać kolejny dzień i wyjść. 

Pamiętam kłębiące się myśli jeszcze tylko jedenaście minut, sześć, cztery….. DZWONEK! Jedyny euforyczny moment. 

Na przerwach trzeba było spacerować dookoła, po środku stała dyżurująca nauczycielka z linijką. Niewskazane było bieganie i krzyk bo wtedy Pani robiła się nerwowa i używała linijki. 

I czy to takie dziwne, że tak bardzo chcieliśmy odnaleźć Akademię Pana Kleksa?

Możliwe, że niektórzy mieli więcej szczęścia i odnaleźli swoją akademię, może w swoim otoczeniu mieli wielkiego nauczyciela, ktory potrafił uczyć, inspirować…

Taką mam nadzieję!